بی باورم

که چه نقشی می پرورند

آدمیان زودگذر

چه مشتاق

از هیچ پوچی می آفرینند

از پوچ افتخار

چه ساده

ازدیگـــری خدایی میسازند

یا برده ای

چه لایه لایه ای می تنند ازاجبار

و غرقه اند دراین اجبار

چه سخت می غلتند با لطافت زندگی

چه غمین اند

چه پایبند

چه ساده می آزارند و می رنجند

چه بی باورند به آنچه هست

امیدوارند به آنچه نیست

گاهی این میان

کسی را می بینم

خوش دل

بی نیازازحسرت

ناتوان ازتملّق

ساده و بی پرده

آزاد و عاشق

خنده رو

دلنشین

بی اختیار دلم می سوزد

به حال دیگرانی

که مچاله میان این آب روان

پا به لجن گرفتار مانده اند...

                                                                                                                            ( یــــا علـی )