دل من دیر زمانی است كه می پندارد :

« دوستی » نیز گلی است ؛

مثل نیلوفر و ناز ،

ساقه ترد ظریفی دارد .

بی گمان سنگدل است آنكه روا می دارد

جان این ساقه نازك را

- دانسته-

بیازارد !



در زمینی كه ضمیر من و توست ،

از نخستین دیدار ،

هر سخن ، هر رفتار ،

دانه هایی است كه می افشانیم .

برگ و باری است كه می رویانیم

آب و خورشید و نسیمش « مهر » است



گر بدانگونه كه بایست به بار آید ،

زندگی را به دل‌انگیزترین چهره بیاراید .

آنچنان با تو در آمیزد این روح لطیف ،

كه تمنای وجودت همه او باشد و بس .

بی‌نیازت سازد ، از همه چیز و همه كس .



زندگی ، گرمی دل های به هم پیوسته ست

تا در آن دوست نباشد همه درها بسته ست .



در ضمیرت اگر این گل ندمیده است هنوز ،

عطر جان‌پرور عشق

گر به صحرای نهادت نوزیده است هنوز

دانه ها را باید از نو كاشت .

آب و خورشید و نسیمش را از مایه جان

خرج می باید كرد .

رنج می باید برد .

دوست می باید داشت !



با نگاهی كه در آن شوق برآرد فریاد

با سلامی كه در آن نور ببارد لبخند

دست یكدیگر را

بفشاریم به مهر

جام دل هامان را

مالامال از یاری ، غمخواری

بسپاریم به هم



بسراییم به آواز بلند :

- شادی روی تو !

ای دیده به دیدار تو شاد

باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست

تازه ،

عطر افشان

گلباران باد .